سوّم : قيامت كه موجب تكامل دو دورهء سابق و از دست دادن إنّيّات و طلوع صفت جلال حضرت كبريائى و مندكّ شدن هويّات و شخصيّات به ظهور حقيقت در عوالم است . اين سه مرحله بر يكديگر مترتّب بوده و تا اوّلى طىّ نشود دويّمى نخواهد شد ، و تا دويّمى متحقّق نگردد سوّمى تحقّق نخواهد يافت . دربارهء علائم ظهور و علائم رجعت و قيامت ، اخبار بسيارى وارد شده است و بزرگان در كتب ضبط نموده‌اند ؛ گرچه اطمينان به صحّت همهء آنها نيست ، و در آنها اخبار ضِعاف بسيار است . ولى از مجموع آنها اجمالًا استفاده مىشود كه هر يك از اين سه مرحله از ظهور و رجعت و قيامت داراى مشخّصات و علائم و آثارى مختصّ به خود هستند . علاوه بعضى از آنها داراى سندهاى صحيح بوده و طبق قواعد اصوليّه ، از نقطهء نظر پذيرش قابل قبول است ؛ چه رواياتى كه از رسول اكرم صادر شده و چه از ائمّهء اهل بيت سلام الله عليهم أجمعين . حديث سلمان راجع به علائم قيامت مثلًا علىّ بن إبراهيم قمّى كه در بيش از هزار سال پيش ميزيسته است و تفسير او در نهايت اتقان و اعتبار و مورد مطالعه و مراجعهء علماء اعلام در اين مدّت طويل بوده و از مصادر كتب شيعه محسوب ميگردد ، روايتى را در آن از سلمان فارسى از رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم نقل مىكند كه در حِجّةُ الوداع ، رسول خدا در